VOTED No 1 OF ALL TIME
MICHAEL ANGELO BATIO

Michael invented the Dean Double-Guitar and was the first person in the world to successfully play it. AWESOME!! Michael started playing piano and composing at age 5, started playing guitar at age 10. Michael has performed over 1100 shows in 31 different countries since 1993. He tours the world performing guitar workshops, also records, tours and plays with various bands and solo.
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~
No 2
CHRIS IMPELLITTERI

Chris Impellitteri is one of the most unique, intense, and dynamic guitarists in heavy rock today. His influences range from Al Dimeola to Uli John Roth to Edward Van Halen. Chris has been releasing some of the best progressive, neo-classical guitar work around since the mid-'80's, inspiring countless musicians.
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~
No 3
YNGWIE J. MALMSTEEN

When he was young, Yngwie didn't want much to do with music. Music was soft, a thing for wimps, and Yngwie was into all things destructive. An unruly child, Yngwie took delight in anything that went against the grain. But, one night while watching television, 7-year-old Yngwie saw a television special about guitar maestro Jimi Hendrix, and it was all over. Jimi's death had spurred the birth of a new guitar hero: Yngwie J. Malmsteen.
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~
No 4
PAUL GILBERT

Guitarist Paul Gilbert has sold over three million records in the United States stemming from his brilliant work with Racer X, Mr. Big and as a solo artist. Long known as one of the top shredders in the business, Gilbert sometimes returns to his blues rock roots as on his Raw Blues Power album
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~
No 5
THE LATE SHAWN LANE

Lane began his musical interests very young, studying piano and cello from
the age of four. He took up the guitar at eight, and it remained his principal
instrument from then on. He quickly became a legend in Memphis' music scene
as the feisty young kid, began his professional playing and recording career when he was 12. The teen wonder shocked and amazed audiences at stadium shows across the USA. Before becoming a world renown guitarist. Tragically Shawn died of a lung disease Sept 26th 2003 at the age of 40.
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~
No 6
JOE STUMP

Joe Stump is one of the leading guitarists of the shred genre. Having released numerous solo albums and four with his band project Reign Of Terror, Stump has a reputation of for combining guitar virtuosity with strong hooks and killer riffs. Joe is also Berklee School Of Music's head authority on shred guitar. His main influeneces in his career are Ritchie Blackmore, Jimi Hendrix, Gary Moore, Yngwie Malmsteen, Michael Schenker, Uli- Jon Roth, David Chastain, classical music too - Bach, Paganini, Vivaldi, Mendelson etc.
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~
No 7
RUSTY COOLEY

Rusty’s early influences included: Rhoads, Malmsteen, Becker, Gilbert, Holdsworth, Paganini, Bach, Vai, Gambale, Moore, MacAlpine, Taffolla, Friedman. He was also influenced by many styles including: Jazz, Classical, Funk, Blues and even Country. There where times when Rusty was pulled in so many different directions by music, he didn’t know if he wanted to be a Classical Conductor or a Jazz guitarist. “Remember play from your heart and never be swayed by the current trends.” Rusty Cooley
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~
No 8
BUCKETHEAD

Buckethead is one of the most bizarre and enigmatic figures in American underground. Real name Brian Carroll says he was raised by hens in a henhouse!. He got the idea of a bucket and mask one day when he was eating fried chicken. He stands about 7 Feet tall with his bucket on. He has robotic movements. Not much is known about Buckethead, but one things for sure, this greased lightin' is finger lickin' fast. Well the Colonel hasn't caught him yet! His bands include: Deli Creeps, Cornbugs, Praxis, Cobra Strike, Buckethead (Solo), Primus (Ozzfest 1999), Guns N' Roses.
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~
No 9
JOHN PETRUCCI

John grew up on Long Island, Kings Park He started playing guitar at the age of 12 (After a brief fling at age 8 when he noticed his sister got to stay up late for her organ lessons. His little plan didn’t work out being that his guitar lesson was after school, and soon lost interest.) He quickly realized his influences and was determined to reach their level of ability. Some early influences include Yngwie Malmsteen, Randy Rhoads, Iron Maiden, Stevie Ray Vaughn, Yes, Rush etc. As the rise of thrash & metal hit John expanded his influences to include bands
like Metallica & Queensryche.
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~
No 10
THE GREAT KAT

The Great Kat was born Katherine Thomas in Swindon, England (on a U.S. Air Force Base Military Hospital), moved to USA aged 3. After touring the world as a violinist, she realised that Classical music was dead, so she began updating Classical Music with Speed Metal and transcribed intricate violin solos to the guitar. The Great Kat is the only musician taking note-for-note authentic Classical Music scores (from Vivaldi, Beethoven, Bach, Wagner, Liszt, and Rossini) and re-orchestrating the entire scores with Shred Guitar virtuosity and mixing it with Speed Metal band and Classical orchestra.

اینگوی مالمستین

به اعتقاد بسیاری از منتقدان،جو ساتریانی یکی از تکنیکال ترین و مؤثرترین گیتاریست ها در عرصه موسیقی راک در دو دهه اخیر بوده است و نه تنها به عنوان یک ابر گیتاریست،بلکه به عنوان یک شخصیت فروتن و اخلاقمند در بین اهل هنر از احترام خاصی برخوردار میباشد. او با انتشار هر آلبوم جدید جوایز بیشماری را به نام خود کرده است و با تربیت شاگردانی چون
«استیو وای»،«کرک همت»(متالیکا)،«لری لالند»(پریموس)،«جف تاسین»(تی راید)،
«الکس اسکلنیک»(تستامنت) نام خود را به عنوان یکی از فرهیخته ترین معلمین گیتار به ثبت رسانده است.

او در پانزدهم جولای 1956 میلادی به عنوان کوچکترین فرزند از یک خانواده پرجمعیت چشم به جهان گشود.پدر و مادرش هر دو نوازندگان قابلی بودند و گوش او با موسیقی کلاسیک،جاز،
آر . اند . بی،راک اندرول و همچنین موسیقی اعتراض انگلیسی آشنایی کامل داشت و لحظه ای از کلکسیون نوار برادر و خواهران بزرگترش غافل می شد.
در 9 سالگی فراگیری درامز را آغاز نمود و با نت خوانی و تمرین منظم موسیقی آشنا شد. به طور خلاصه عوامل بسیاری دست به دست هم دادند تا او به موسیقی راک علاقه مند شود ولی به گفته خودش این«جیمی هندریکس» بود که انگیزه گیتاریست شدن را در او زنده نمود.
جو ساتریانی در سن 14 سالگی و در حین تمرین فوتبال با شنیدن خبر فوت «جیمی هندریکس» بی درنگ به سراغ مربی تیم رفت و ضمن عرض خداحافظی ابلاغ کرد که می خواهد گیتاریست شود.
در دبیرستان تئوری موسیقی را فراگرفت و با عضویت در گروهای موسیقی دبیرستان به اجرای آثاری از «جیمی هندریکس»،«لدزپلین»،«بلک سابات»و... پرداخت . ولی به گفته خودش با یافتن کتابی از «جو پس» با موضوع آکوردهای جز،نوازندگی اش برای همیشه دگرگون گردید و متعاقب آن مدتی را به فراگیری موسیقی جز نزد معلم مشهور «لنی تریستانو»اختصاص داد.
یک سال و نیم پس از شروع نوازندگی گیتار،تدریس گیتار را آغاز نمود. او خطاب به یک گفت و گوگر در جواب علت روی آوردن به تدریس گیتار می گوید:
«خب،یه جورایی به خاطر نیاز مالی به تدریس گیتار روی آوردم.قبل از این به شغل هایی چون باغبانی،بنایی، حتی کار در فروشگاه لباس پرداخته بودم.ولی آرزوی به جز ورود به دنیای موسیقی نداشتم.»
و در گفت و گویی دیگر می گوید:
«من در دوره دبیرستان تدریس گیتار را شروع کردم خوب، مادر من معلم مدرسه بود و برای همین فکر می کردم باید کار راحتی باشه و از طرفی به خاطر نوازندگی در گروه موسیقی دبیرستان و همچنین اجراهای که در نمایشگاه پارک داشتم به شهرت نسبتا خوبی دست پیدا کرده بودم.»
و در جایی دیگر می گوید:
«استیو وای از اولین شاگردان من بود و یک روز وقتی خیلی کوچک بود در حالی که یک گیتار دست دوم بدون سیم در یک دستش بود و یک بسته سیم هم هم در دست دیگرش،اومد در خونمون و می خواست گیتار یاد بگیره و شکر خدا امروز با اون قد بلندش یکی از قابل ترین گیتاریست های دنیا محسوب می شه.»
«استیو وای» نیز در تایید این خاطره می گوید:
«اون روز حتی بلد نبودم سیم های گیتار رو بندازم و وقتی وارد اتاق جو شدم از دیدن پوستر های روی دیوار و امپ بامزه و کابل فنری گیتارش حسابی ذوق کرده بودم.»
جو ساتریانی در سال 1967 عازم برکلی شد و در پرداخت اجاره یک آپارتمان کوچک با دو خواهر بزرگترش شریک شد و شب ها با نوازندگی در یک گروه راک به نام«اسکوئرز» و روزها با تدریس در یک فروشگاه گیتار،رفته رفته اسم و رسمی پیدا کرد و در همین فروشگاه شاگردان گمنامی چون«کرک همت» و«لری لالند»را به اوج شهرت رساند.
«اسکوئرز» یک کاور بند بود و از خودش هیچ قطعه ای نداشت و جو دریافت که ادامه فعالیت در این گروه آینده ای به دنبال نخواهد داشت،پس به خلق آثاری برای گیتار مشغول شد. به همین منظور در تعطیلات کریسمس با یک استودیوی محلی تماس گرفت و با هزینه ای ناچیز پنج قطعه ضبط نمود.در این قطعات کلیه اصوات توسط گیتار تولید می شد . مثلا برای ارائه صدای گیتار باس سیم ششم گیتار را شل نمود و برای ارائه صدایی شبیه به درامز با اچار آلن به روی پیکاپ کوبید.
مدتی بعد ضبط چهار قطعه دیگر را نیز در برنامه کار خود قرار داد که متاسفانه به علت عدم استطاعت مالی،پروژه متوقف گردید تا این که با افتتاح دسته چک و گرفتن یک کارت اعتباری با اعتبار پنج هزار دولار دوباره کار به جریان افتاد و این اعتبار برای اتمام اولین آلبوم وی
«Not of this earth» کفایت نمود.
جو ساتریانی نسخه ای از آلبومش را برای دوست قدیمی اش «استیو وای» که در آن زمان با نوازندگی در گروه«فرانک زاپا»به شهرت قابل توجهی دست یافته بود فرستاد و او نیز در تمامی مصاحبه ها از جو ساتریانی به عنوان بهترین گیتاریست دنیا یاد نمود و جنجالی مطبوعاتی به راه انداخت.
هر چند این آلبوم مورد توجه مجلات معتبر موسیقی واقع شد و تا حدی نام او را مطرح نمود، ولی در واقع انتشار آلبوم دوم او یعنی «Surfing with the alien»در سال 1987 او را نه تنها در حیطه گیتار بلکه در دنیای موسیقی به شهرتی غیر قابل تصور رساند.او برای ظبط این آلبوم با این ایده وارد استودیو شد تا آلبومی با تمرکز کامل بر روی تکنیک های گیتار خلق نماید و شگفت آن که در واقع هر یک از آثار خلق شده در این آلبوم به تنهایی برای جاودانه شدن نام
جو ساتریانی کافی بود.
بعضی از شاهکارهای این آلبوم عبارتند از:
Surfing with the alien
Snatch boogie
Crashing day
Always with you always with me
و همین آلبوم بود که نوازندگی سولو در تور جهانی«مایک جاگر»را برای او به ارمغان آورد.
آثار منتشر شده از «جو ساتریانی» به ترتیب تا به امروز عبارتند از:
Not of this earth (1986)
Surfing with the alien (1987)
Dreaming # 11 (1988)
Flying in a blue dream (1989)
The extremist (1992)
The beautiful guitar (European compilation album (1993)
Time machine (1993)
Joe satriani (1995)
GThree : Live in concert (1997)
Crystal planet (1998)
Engines of creation (2000)
Additional creations (Bonus CD with limited “Engines of creation”) (2000)
Live in san Francisco (previously recorded material) (2001)
Strange beautiful music (2002)
The electric Joe Satriani : An anthology (2003)
GThree : Rockin’ in the free world (2004)
Is there love in space? (2004)
GThree : Live in tokyo (2005)
Super colossal (2006)
جو ساتریانی گذشته از خلق آثار شخصی از معاشرتی ترین نوازندگان گیتار نیز محسوب می گردد. از همکاری های دوستانه او می توان از همنوازی به همراه «مایک جاگر» و«آلیس کوپر» و عضویت در گروه «دیپ پارپل» در سال 1994 و اجراهای پی در پی G3 به همراه «اریک جانسون» ، «اینگوی مالم استین» ، «جان پتروچی» ، «روبرت فریپ» ، «کنی وان شفرد» ، «مایکل شینکلر» و... نام برد. که البته علاوه بر یک معاشرت دوستانه شاید بتوان از G3 به عنوان یک زورآزمایی هنری نیز نام برد که در آن
جو ساتریانی و استیو وای یعنی شاگرد ارشد او پای ثابت می باشند.
یک گفت و گوگر از بدترین خراب کاری سر صحنه سئوال می کند؟!
«خدای من ، خیلی پیش آمده ولی بدترینش وقتی بود که آلیس کوپر با یک معرفی جانانه در حضور ده هزار نفر من را به صحنه دعوت کرد و من به داخل صحنه دویدم و اون قبل از اینکه وسائلم را چک کنم شروع به خواندن کرد. قطعه چند دقیقه طول کشید و البته امپ من کار
نمی کرد و من مثل احمق ها در صحنه ایستاده بودم و حتی یک نت هم ننواختم و در انتها باید تعظیم می کردم.»
شخصیت ظاهری ساتریانی
جو ساتریانی بسیار افتاده و فروتن می باشد و اغلب یک تیشرت استرچ بر تن دارد و یک عینک آفتابی بر چشم می زند و سرش را از ته می تراشد . بدون گیتار و عینکش یک فرد مهربان،ظریف ، کمی رنگ پریده با لبخندی ملایم و چشمانی هوشمند می باشد.»
نام همسر او Rubina می باشد . نام پسرش ZZ می باشد که البته برگرفته از نام پدرش یعنی Zachariah Zane می باشد.
اتاق شخصی جو یک استودیوی کوچک با دیوارهای کوتاه و بدون پنجره در طبقه همکف می باشد . دیوارهای اتاق او پوشیده از پوسترهای قهرمانان راک همچون جیمی هندریکس و لدزپلین و همچنین جوایز طلایی مربوط به ساخته های خودش می باشد.
یک درامز کوچک در گوشه اتاق به چشم می خورد و به عنوان یک ابر گیتاریست تعداد کمی گیتار در اتاقش وجود دارد. جو بر روی یک صندلی بدون دسته و در مقابل یک کامپیوتر با صدایی در حد یک رادیوی اتومبیل روزانه بین 8 تا 10 ساعت به نوازندگی و خلق آثارش مشغول می باشد.
ضمنا او امسال کاندیدای گرفتن جایزه Grammy شد ، هر چند موفق به دریافت آن نگردید و داوران «مادونا» را موزیسین قابل تری دانستند!!!!
تحت تاثیر چه گیتاریست یا گروه هایی بوده است:
جیمی هندریکس ، جیمی پیج ، ون هلن ، آلوین لی ، جانی وینتر ، زی زی تاپ ، بیتلز،
اریک کلاپتون ، جان مک لافلین ، سانتانا ، کوئین و...
گیتار:
گیتارهای Ibanez JS با سلیقه جو ساتریانی طراحی شده اند :
JS 100 - JS 900 - JS 1000 - JS 1200 - JS 2000
در کلیه این گیتارها به غیر از JS 100 از پیکاپ Dimarzio استفاده شده این سری از گیتار ها دو پیکاپ جلو و دو پیکاپ در عقب دارند و هیچ کدام در وسط پیکاپ ندارند هر چند قابل ذکر است که در موقع ضبط آلبوم «Surfing with the alien» اصلا مدل JS وجود نداشته و خودش هم با مدل های پائین تر Ibanez که حتی پیکاپ وسط داشته قطعه «Satch boogie» را اجرا کرده (ولی به هر حال پیکاپ وسط مزاحم مظراب نوازی است و اغلب گیتاریست های تکنیکال عطایش را به لقایش می بخشند.)
دسته گیتار او اساسا Rosewood و 22 فرت می باشد.
سیستم مکانیکی Tremolo bar در کلیه این گیتارها (Floyd Rose) Edge Pro Bridge
می باشد و در سر دسته حتما Lock وجود دارد.
جو از سیم 009 جهت سیم یک و 042 جهت سیم شش استفاده می نماید و گیتارش را استاندارد یعنی E کوک می کند.


در خاتمه اگر قصد دارید روزی یکی از بهترین گیتاریستهای دنیا شوید، این نصیحت را از
Joe Satriani داشته باشید:
«خب باید قبل از هر چیز ساعت کار و تمرین گیتارت را جدا کنی چون به هر حال تو احتیاج به تمرین زیاد داری.چیزهایی مثل نت ها، گام ها و آکوردها و دیگه اینکه تلاش کنی منحصر به فرد باشی و این چیزی است که شنوندگان می خواهند.
باید حضوری غیر منتظره داشته باشی و به هر حال تا چیزی منحصر به فرد ابداع نکردی یک حرفه ای محسوب نمی شوی»

او تقريباً در هر سبك از موسيقي معاصر به عنوان سرآمد آن شناخته شده است، چراكه تقريباً در هر سبكي نوازندگي كرده و اثري از خود بر جاي گذاشته است. آيا او در سبك بلوز فعاليت مي‌كرد؟ به ترانه “Voodoo Chile” گوش دهيد و مي‌توانيد نشانه‌هايي از بلوز را در آن پيدا كنيد.

آيا او يك موسيقي‌دان راك بود؟ بله او از صداي موسيقي براي رسيدن به هدفش استفاده مي‌كرد مانند اثر « اين راك است». آيا او يك خواننده و ترانه‌سراي احساساتي بود؟ در “Bold As Love” او به گونه‌اي مي‌خواند كه شما مي‌فهميد او مردي است كه قلب خود را مي‌شناسد. در اغلب موارد او مثل ستاره راكي به تصوير كشيده شده كه گيتار خود را آتش زده است.

ولي وقتي كه من در هندريكس فكر مي‌كنم، به يكي از دوست‌داشتني‌ترين و دلنشين‌ترين نواهاي گيتار مي‌انديشم كه در ترانه‌هايي نظير “One Rainy Wish” و “Litte Wing” يا حتي در “Doifting” نظير آن‌را شنيده‌ايم. “Little Wing”، به شكل دردناكي كوتاه و زيباست.

درست مثل اين مي‌ماند كه پدربزرگ مرحوم شما زنده شود و تنها براي يك دقيقه و نيم كنار شما باشد و سپس برود. اين عالي است و خيلي زودگذر. من فكر مي‌كنم دليل اصلي اين‌كه همه موسيقي‌دان‌ها دوست دارند ترانه‌هاي هندريكس را بنوازند، اين است كه زبان اشعار و موسيقي وي را زاده قلب و فكر او مي‌دانند.

او يك رابطه محرمانه با نوازندگي گيتار داشت علي‌رغم اين‌كه آن‌را بسيار فني و تئوريك مي‌نواخت. من فكر مي‌كنم كه گيتار براي او مقدس بود. براي همين است كه شما هرگز مصاحبه‌اي از او پيدا نمي‌كنيد كه درمورد علايقش به گام‌ها و نوازندگي گيتار حرفي زده باشد. اين بخشي از آن چيزي است كه سبب مي‌شد او بسيار هيجان‌زده نوازندگي كند.

من هندريكس را از طريقStevie Ray شناختم و كشف كردم. پس از اين‌كه او را در حال نوازندگي “Little Wing” ديدم. تصميم گرفتم سبك‌كاري‌ام را براساس كارهاي هندريكس تغيير دهم.

اولين كار ضبط شده‌اي كه متعلق به هندريكس بود و خريداري كردم “Bold as Love” بود، براي اين‌كه “Little wing” را در مجموعه‌اش داشت. يادم مي‌آيد كه ساعت‌ها فقط به جلد آلبوم نگاه مي‌كردم. بعد ماه‌هاي متوالي وقتم را براي گوش كردن “Electric Ladyland” صرف كردم كه خيلي آدم را عصبي‌ مي‌كند.

واقعيت سياه و تلخي وجود دارد و شايد هندريكس به حدي صادق بود، كه آنرا مخفي نگه داشته است. ضمن اين‌كه او انواع و اقسام مدها را هم اختراع كرد كه در نوع پوشش و رفتار هوادارانش تأثير مي‌گذاشت. به طوري‌كه افرادي كه پيرو و مقلد مدهاي اختراع شده از سوي او هستند را به خوبي مي‌توان تشخيص داد و شناخت. همه ما آرزو مي‌كنيم به اندازه كافي نابغه باشيم كه قبل از 28 سالگي از دنيا برويم. يك حالت اسطوره‌اي در مورد او وجود دارد كه هيچ جنبه انساني در آن نيست

راك اند رول، پنجاه و سه ساله شده. در واقع، اين تاريخ‌نگاري مطابق ميل سفيدهاست؛ آن‌ها كه دوست دارند الويس پريسلي را مبدع راك اند رول معرفي كنند. آن‌ها كه موشكافانه‌تر به مسأله مي‌پردازند، خوب مي‌دانند كه چاك بري پيش از الويس پريسلي آهنگ‌هايي به سبك بعدا نامگذاري شده راك اند رول ساخته بود.

اما بري، سياهپوست بود و خب در آمريكا، هيچ كس نمي‌خواهد نام چاك بري سياهپوست را قبل از الويس سفيد بياورد. مي‌توان به راحتي چشم بر حقايق بست و الويس را اولين ناميد. هر چند نبايد فراموش كرد كه نام الويس در صحنه موسيقي دنيا، نام شناخته شده‌اي است و چاك بري در كليت موضوع، جايگاهي به مراتب پايين‌تر از ستاره راك اند رول دنيا دارد.

الويس پريسلي كه پيش از ضبط آهنگ «همه چي مرتبه» در پنجم جولاي 1954 در استوديوي آفتاب شهر ممفيس يك راننده كاميون بود، تاريخ موسيقي را وارد مرحله جديدي كرد. در آن زمان، اين راننده 19 ساله فكرش را نمي‌كرد كه استفاده از گيتار الكتريك در آهنگ‌ها مي‌تواند اين‌طور جلب توجه كند.

او اما تا سال‌ها ستاره ماند. تا سال‌ها با آهنگ‌هاي معروف خود صحنه‌ها را تسخير كرد. پس از او، نام‌هاي ديگري وارد عرصه شدند، سبك‌هاي جديدي به وجود آمد، نوازندگان بي‌نظيري وارد صحنه شدند و راك اند رول، سال‌هاي سال در صدر موسيقي‌هاي مهم و جدي دنيا ماند.

راك با سبك‌هاي متفاوتي تلفيق شد و شاخه‌هاي زيادتري شكل گرفت؛ موسيقي بلوز، كلاسيك، سول، موسيقي فالك، الكترونيك و بسياري ديگر از سبك‌هاي موسيقي وارد جريان موسيقي راك شدند و با نوآوري ستاره‌هاي هر يك، نسل‌هاي متمادي‌اي را درگير اين سبك كردند. ظهور بيتل‌ها و رولينگ استونز در اروپا و نفوذ آن‌ها به آمريكا، فصل نويني را براي موسيقي راك رقم زد.

باب ديلن با متون اعتراضي خود، يكي ديگر از جريان‌سازان موسيقي راك بود و در دهه هشتاد كه احساس مي‌شد نفوذ راك در دنيا رو به كاهش است، با ظهور نيروانا و U2 موسيقي همچنان در انحصار راك باقي ماند.

مجله رولينگ استون كه معتبرترين و مهم‌ترين مجله موسيقي دنياست در ماه ميلادي گذشته، شماره ويژه‌اي براي 50 چهره ماندگار موسيقي راك اند رول منتشر كرد كه با استقبال گسترده‌اي مواجه شد. در اين شماره ويژه، 50 چهره برتر موسيقي درباره 50 چهره جاودان برگزيده، مطالبي نوشتند كه كار عجيب و جالبي به نظر مي‌رسيد.

آن‌ها از سال گذشته مقدمات اين شماره را با برگزاري يك نظرسنجي از چهره‌هاي سرشناس موسيقي و مردم فراهم آوردند و نهايتا نام 125 هنرمند برتر عرصه راك اند رول را اعلام كردند. در مرحله بعد، امتيازات كارشناسان موسيقي هم به آراء اضافه شد تا 50 چهره برتر تاريخ موسيقي راك انتخاب شوند. رولينگ استون از نويسندگان افتخاري اين شماره درخواست كرده درباره كار ويژه اين چهره‌ها در عرصه راك اند رول و تاثيرشان بر روند موسيقي و جايگاه آن‌ها در تاريخ بنويسند.

الويس كاستلو كه خود يكي از مشاهير موسيقي راك است، درباره بيتل‌ها نوشت و بونو خواننده گروه U2، درباره الويس پريسلي. ون موريسون، شاعر توانا و موزيسين مشهور هم گرايش ويژه‌اش به ستاره نابيناي موسيقي سول و گاسپل، ري چارلز را نشان داد.

او انگار بدهي‌اش به موسيقي روحاني را اين‌گونه پرداخت كرده بود. جان ماير موزيسيني كه امسال چند جايزه گرمي گرفت درباره هندريكس نوشت: فلي، خواننده گروه ردهات چيلي پپرز، درباره استقلال ذاتي نيل يانگ ستاره كانادايي موسيقي راك مقاله‌اي نوشت و…